De flat bood hen een eigen plek, met voorzieningen zoals een wasserette, kapper en restaurant op de begane grond. [utrecht.nieuws.nl] Elke woning had een woonkamer, slaapkamer, keuken, badkamer en hal — een complete, zelfstandige woonruimte. De architectuur bevat bijzondere elementen, zoals bronzen puien en een opvallend trappenhuis. In de volksmond kreeg het gebouw al snel de bijnaam “Hunkerbunker”. Die naam was spottend bedoeld: men dacht dat de vrouwen in de flat zouden hunkeren naar mannelijke aandacht. Maar misschien was het juist andersom — een knipoog naar de veranderende rolverdeling in de samenleving.

Monique koos bewust voor een positief en leerzaam beeld, als tegenhanger van de denigrerende bijnaam Hunkerbunker.

“In plaats van te focussen op het stereotype van vrouwen die zouden “hunkeren” naar een man, heb ik de nadruk gelegd op de emancipatie die dit gebouw symboliseert.”

De illustratie toont werkende vrouwen die letterlijk en figuurlijk steunen op het flatgebouw dat hen de ruimte gaf om zelfstandig te leven. Op het rechter kastje zijn woorden te lezen als werken, macht over eigen kinderen, verzekeringen afsluiten en leningen ontvangen — zaken die vrouwen lange tijd niet mochten. Zo wordt het kunstwerk een visuele herinnering aan hoe recent deze vrijheden zijn verworven, en een ode aan de kracht van verandering.